U Evropi postoji više od 220 autohtonih jezika, što čini oko tri odsto od ukupnog broja jezika na svetu.

Autohtoni jezici na umoru

Izumiranje jezika je sasvim prirodno, kao što je i izumiranje različitih životinjskih i biljnih vrsta. Ovo se dešava kada preminu poslednji govornici nekog jezika. Na primer, kada je u januaru 2018. godine preminula Marie Smith Jones, sa njom je nestao i njen autohtoni jezik iz Aljaske. Smrt poslednjeg govornika nekog jezika predstavlja veliki gubitak i u kulturološkom smislu. Iz tog razloga su Ujedinjeni narodi 2019. godinu proglasili Godinom autohtonih i starosedelačkih jezika, sa ciljem da sačuvaju te jezike, kao i da sačuvaju prava onih koji su poslednji govornici tih jezika.
Starosedilački narodi su stanovnici određenog područja, zemlje ili regije; oni čuvaju drevne tradicije i način života prilagođavajući se modernim tokovima društva, a zadržavajući pri tome društvene, kulturne, ekonomske i političke karakteristike koje se razlikuju od karakteristika i običaja koji dominiraju u društvima u kojima žive. Radi se o 570 miliona ljudi koji žive u 90 različitih zemalja.

Ustvari, autohtono stanovništvo čini 5% svetske populacije, ali i 15% najsiromašnijih naroda na svetu: oni spadaju među najugroženije kategorije stanovništva na globalnom planu.

Od oko 7000 jezika koji se govore širom svijeta, velika većina ih je autohtonih. Po jedan jezik izumire svake dve nedelje, dok se broj ljudi koji govore dominantnim ili "metropolitskim" jezicima – poput engleskog, kineskog i španskog – povećava. Procenjuje se da bi do kraja ovog veka moglo nestati između 50 i 90% postojećih jezika.